Dag twee

En in de dagen erna 

lees ik jouw naam 

en zie je gezicht

 

Waar ik tot voorheen 

geen weet had 

van jouw bestaan 

ben je dichterbij 

dan ooit

 

En in de dagen erna 

raakt mijn huid doordrenkt 

van verdriet 

het besef dat 

 

Jouw lichaam nooit meer 

zacht en warm het leven raakt 

dochter, vader, echtgenoot, 

mama, vriend, geliefd, verbonden

 

jij 

 

En in de dagen erna 

wankelt vanzelfsprekendheid op 

grondvesten van wreedheid en verdriet 

daar waar de wereld roept en schreeuwt 

zijg ik neer in verslagen stilte

 

Wellicht lafhartig door onmacht 

kan ik niet anders dan 

huilen om jou 

 

Jij

zo ver weg

 

Jij

komt nooit meer thuis