De onmacht

Het fluistert in mijn hoofd

ritselt zachtjes in mijn hart

Ik hou mijn adem in

sluit mijn ogen

weer

 

Stil reik ik naar de woorden

cirkels draaiend om mijn eigen ik

maalt de aarde om haar as

telkens weer

 

de alledaagsheid bindt mij vast

snoert in het vlees totdat het schrijnt

niets

raakt mij meer

dan dat

 

weer

telkens weer

 

totdat het fluisteren verflauwt

en ik vervaag