Dof

verbaasd staar ik

mij aan

in de enorme woede

verschrompelt mijn ik

mijn zijn

 

heel klein

krul ik op

huil zachtjes tranen

reik in onmacht

naar niets

laat maar

 

het leven voelt even

dof

gevoel verstilt

struikelt over

zwelgend zelfmeelij

 

de woede ebt weg

met de tranen

in de verte zingt zachtjes

mijn hart

en ik luister