Koester mijn

In de chaos van mijn hart
reik ik naar woorden
die niet
gevonden willen worden


Onvermogen beukt in golven
door het hoofd
Het lot tart
met ongekende wreedheid
dit nieuw begin


Niet mijn verdriet, toch
daar waar liefde zich laat bezingen
zwijgt de angst in alle
gesproken en geschreven talen
voel ik dezelfde angst
zich opkrullen onder mijn huid
niet mijn kind maar


woorden vind ik niet
in de chaos hoor ik slechts
telkens weer
zijn eerste schreeuw
de longen vol leven
was dat de dag van
gisteren


bitter zijn de tranen die ik
huil om jou en
van jou verloren
koester mijn